Frå fyret som dikt

Og det seier kanskje seg sjølv

At når ein endeleg

Endeleg får kome inn til land

Og brått får gater

Tørre breie gater

Med solskin på

Og fortau og allear og heile parker

Med endelause marker

Så misser ein balansen

Blir svimmel og kvalm

Og snublar.